Рубрыка
Жыллё і арэнда, транспарт, публічная прастора — і права на горад для тых, хто ў ім жыве.
1930 год. Сацыял-дэмакратычная Вена дабудоўвае жылы дом даўжынёй у кіламетр: 1382 кватэры, пральні без дыму, лазні, дзіцячыя садкі, бібліятэка, амбулаторыя — і тры чвэрці зямлі пад двары і сады. Службовая брашура гарадской управы пра тое, як будавалі Карл-Маркс-Хоф.
Гарадская ўправа Вены ·
1928 год. Варшаўскі жыллёвы кааператыў засяляе першыя дамы на Жалібожы, а адзін з яго кіраўнікоў Тэадор Тэпліц тлумачыць, чым дом, пабудаваны не дзеля зыску, адрозніваецца ад даходнага: пральні і лазні, бібліятэкі і садкі, самакіраванне кватарантаў. Побач — яго артыкул 1931 года пра тое, хто такі сапраўдны кааператар.
Тэадор Тэпліц ·
1924 год. Сацыял-дэмакратычная Вена бярэцца за 25 000 кватэр, а рух пасяленцаў спрачаецца з горадам: пасёлкі з агародамі ці шматпавярховыя дамы? Ота Нойрат адказвае, што горад трэба планаваць як адно цэлае разам з рабочымі — і што для гэтага пралетарыяту давядзецца змагацца за зямлю.
Ота Нойрат ·
1930 год. Горадабудаўнік Вернер Гегеман называе Берлін найбуйнейшым у свеце горадам чыншавых казармаў — 78 жыхароў на дом супраць 8 у Лондане — і даводзіць, што гэта не лёс і не «голас Божы», а справа рук прускай бюракратыі, паліцэйскага плана вуліц 1862 года і зямельных спекулянтаў.
Вернер Гегеман ·
